Φίλες και φίλοι της Λέσχης Ανάγνωσης Δράμας η ομάδα μας κατεβάζει ρολά για το καλοκαίρι. Ευχόμαστε σε όλους δροσερές αποδράσεις ε και κάποια διαβάσματα που να μας ενθουσιάσουν.

Το βιβλίο που διαλέξαμε στη χτεσινή μας συνάντηση για το καλοκαίρι είναι το τελευταίο πόνημα του Μουράτη Κοροσιάδη με τον παράξενο τίτλο ΓΚάΡΝΑ. Είναι η ιστορία ενός μικρού, αφημένου από τους μετανάστες στη Γερμανία γονείς στη γιαγιά, στο χωριό, σε ένα περιβάλλον προσφύγων με έντονο την ανάμνηση της τούρκικης γλώσσας που οι παππούδες της δεκαετίας του 60 μιλούσαν στα νιάτα τους πριν πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς. Είναι η ιστορία ενός παιδιού που μεγαλώνει και αντρώνεται σε μια Ελλάδα που αλλάζει σε μια κοινωνία που περνάει από σαράντα κύματα ενώ οι αξίες μεταλλάσσονται . Ένα βιβλίο γεμάτο ιστορίες που κάτι θυμίζουν , με γλώσσα λογοτεχνική αλλά και με ένα κείμενο βαθιά φιλοσοφημένο.

Είχε πέσει μέσα στην γκιόλα το πουλί. Και πνίγηκε ακόμα μια φορά. Αυτή τη φορά χειρότερα από την πρώτη. Άνθρωποι, βατράχια και πουλιά, ίδια μοίρα όλοι. Και το αίμα τους να δίνει κοκκινωπή απόχρωση στη λάσπη. Είναι κι αυτή μια εκδοχή της δημιουργίας. Ότι έτσι είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι. Ζυμωμένοι με λάσπη και μ' αίμα. Αθώων κατά προτίμηση. Ώστε να έχουν από γεννησιμιού τους όλοι τους μια ενοχή και ένα χρέος. Επειδή γεννήθηκαν. Έτσι λένε κάποια βιβλία ότι έφτιαξαν οι θεοί της Βαβυλώνας τον άνθρωπο. Δεν φαίνεται να άλλαξαν έκτοτε και πολύ οι προτιμήσεις τους. Ούτε των θεών ούτε και των ανθρώπων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Θα ξαναβρεθούμε την Κυριακή, 20 Σεπτέμβρη, στις 10 το πρωί, στο πάρκινγκ του Διοικητήριου Δράμας για να πάμε σε ένα ωραίο και δροσερό καφέ έξω από τη Νικήσιανη

Ξαναγράφω εδώ ( το κείμενο το ανέβασα πριν μερικές μέρες στη σελίδα της ομάδας Λέσχη Ανάγνωσης Δράμας, στο fb) μερικές σκέψεις μου για το βιβλίο ΓΚάΡΝΑ.

Ο Μουράτης Κοροσιάδης, για πολλά χρόνια μέλος της Λέσχης Ανάγνωσης Δράμας, έχει γράψει ,εκτός των άλλων πονημάτων του, δύο συλλογές διηγημάτων: Το σύνθημα και Ήμερες ημέρες και τώρα μας εκπλήσσει, ευχάριστα πάντα, με ένα μυθιστόρημα με τον παράξενο τίτλο ΓΚάΡΝΑ.

Το διάβασα σχεδόν χωρίς διακοπή, ενώ δεν είναι από τα βιβλία που η περιέργεια για την εξέλιξη της ιστορίας σε σπρώχνει να γυρίσεις σελίδα, τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος του.

Αυτό που σε σπρώχνει να συνεχίσεις είναι μια άλλη περιέργεια, μια αναμονή για κάποιες φράσεις –πυγολαμπίδες , που σε βάζουν σε σκέψεις, που τις κρατάς σαν υποσημείωση ,που θέλεις να ξαναδείς γιατί αφορούν τον καθένα μας, σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο.

Η ιστορία μας διαδραματίζεται κυρίως στα Κύργια της Δράμας, γενέθλιο τόπο του συγγραφέα, από τη δεκαετία του 60 έως και τη δεκαετία του 80.

Ο μικρός Δημήτρης, μεγαλώνει με τη γιαγιά και το παράπονο, αφού οι γονείς είναι εργάτες στη Γερμανία . Η γιαγιά, όπως και οι μεγάλοι ι μιλάνε και τη γλώσσα που μιλάγανε στην Πατρίδα, πριν τον ξεριζωμό. Ελληνικά και τούρκικα ανακατεμένα, γλώσσες ανακατεμένες σε καιρούς άνω κάτω.

Η ιστορία ξεκινάει με ένα συμβάν που δηλώνει πως το παιδί όταν μεγαλώσει θα είναι πολύ τυχερό και σύντομα η τύχη του επιβεβαιώνεται. Ο μικρός σώζεται από την επίθεση ενός πεινασμένου λύκου, χάρη στην παλληκαριά ενός παλιού καπετάνιου και μετά από αυτό το δεκάχρονο φοβισμένο αγόρι, που δυσκολευόταν να πει και το όνομά, του γίνεται ο γενναίος Ασλάν_Δημήτρης .

Η ζωή στο χωριό, στα καπνοχώραφα και στις αλάνες περιγράφεται μέσα και από διάφορα περιστατικά και ο αναγνώστης παρακολουθεί το μικρό αγόρι να μεγαλώνει, να προχωράει με θάρρος σε μια χώρα που ταλαιπωρείται από χούντα, τραμπούκους, φανατισμό και χειραγώγηση.

Ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο κάνει ένα ταξίδι ακολουθώντας πολλές παρακαμπτήριες διαδρομές, που πλουτίζουν την αρχική ιστορία με παράλληλες ιστορίες που αφορούν την περίοδο και τον τόπο. Τέτοιες είναι οι ιστορίες με τις κρυμμένες λίρες, τον τραμπούκο αγροφύλακα, η ιστορία του Θόδωρου του μαθηματικού που με την αγάπη του για τους αρχαίους σταμάτησε ένα λιντσάρισμα ανάμεσα σε πράσινα και γαλάζια χαϊβάνια, την εξομολόγηση του παπά στην αγαπημένη του Δημήτρη, τη Μαρία, μέσα στην εκκλησία που της προσέφερε καταφύγιο μετά από διαδήλωση και άλλα πολλά στιγμιότυπα της εποχής που δεν αξίζουν ως φωτογραφίες του τότε αλλά ως ακτινογραφίες του τι και του γιατί του ανθρώπινου όντος.

Η Μαρία είναι η φωτεινή εποχή του Δημήτρη, εκείνη όμως φεύγει και σκοτώνεται υπερασπιζόμενη τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, εκείνος σιγά- σιγά χάνει τα έρμα του και μέσα σε ένα κόσμο που φέρεται και άγεται από πολιτικάντηδες και καιροσκόπους αποφασίζει πως θα είναι μαζί τους για το καλό του τόπου και κυρίως για τη δική του επαγγελματική ανέλιξη, για το δικό του μερίδιο στην εξουσία.

Υπάρχει και ένα μικρό αγόρι, το παιδί του Δημήτρη και της Μαρίας, ένα αγόρι που θα ζήσει με τον πατέρα πια και με τη γιαγιά, ένα αγόρι που θα μεγαλώσει κι αυτό μόνο του.

Τέλος υπάρχει και η Γκάρνα, ένα μικρό πουλί, με ωραίο κελάηδημα και κόκκινα φτερά. Ένα πουλάκι που εμφανίζεται δυο φορές στο βιβλίο. Την πρώτη για να ταυτιστεί ο ήρωας με το πουλί που απελπισμένο από τη στέρηση της ελευθερίας του μαδάει τα φτερά του . Τη δεύτερη φορά που ο ήρωάς μας έχει ήδη πάρει το δρόμο προς το δικό του κλουβί .

« Η γκάρνα στάθηκε στο πεζοδρόμιο. Κατέβηκε στον δρόμο. Περπάτησε για λίγο πάνω κάτω. Και άνοιγε σαστισμένη τα φτερά της. Αλλά δεν πέταξε. Γύρισε μόνο το κεφαλάκι της και με το ράμφος της τράβηξε και έβγαλε ένα πούπουλο από τα φτερά της. Το’βαλε κάτω από το ένα ποδαράκι και με το άλλο το έσπρωχνε και προσπαθούσε να κάνει τσουλήθρα μέσα στον δρόμο. Όπως κάνουνε πατίνι τα παιδιά. Το φτερό δε γλίστραγε πάνω στην άσφαλτο. Ούτε τσουλούσε. Κι όπως το πατούσε και το έσερνε, αυτό μαδούσε και χάλαγε. Έβγαζε άλλο πούπουλο τότε από τα φτερά της. Και ξανά πάλι. Και αντί να πετάξει στον ουρανό, σερνότανε στον δρόμο η γκάρνα χαραμίζοντας ένα-ένα τα φτερά της. Κόκκινα πούπουλα γέμισε ο δρόμος».

Να διαβαστεί, να συζητηθεί και να μακροημερεύσει, η ΓΚάΡΝΑ σου φίλε Μουράτη.

 Φίλοι της Λέσχης μας, καθυστέρησε η ανάρτηση γιατί εκκρεμούσε μια απάντηση για τον τόπο της επόμενης συνάντησης. 

Η συνάντηση του Μάη έγινε την προηγούμενη Κυριακή, η ομάδα χάρηκε τη συμμετοχή δύο νέων μελών, της Λεμονιάς και της Κασσιανής και η συζήτηση για το Εγώ; έγινε με προσεγγίσεις από διαφορετικές  ματιές και ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις.

Θα ξαναβρεθούμε στο Παλιό Ρολόι της Δράμας, την Κυριακή 28 Μάη, στις 7.30 το απόγευμα με το βιβλίο που επικράτησε από τα προτεινόμενα. Είναι το βιβλίο :

Αυγουστιάτικη βροχή  του Φρανθίσκο Άλβαρεθ.

Περιγραφή

ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΗ – ΦΡΑΝΘΙΣΚΟ ΑΛΒΑΡΕΖ, FRANCISCO ALVAREZ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ
Σελ: 304
ISBN: 978-618-5571-30-6

Στις 20 Νοεμβρίου 1936 ένας άνθρωπος πέθανε και ένας μύθος γεννήθηκε: o Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, ο μηχανικός, ο αναρχικός πιστολέρο, ο απαλλοτριωτής τραπεζών, ο χαρισματικός συνδικαλιστής, ο πολιτοφύλακας της αντιφασιστικής Βαρκελώνης.
Μισό αιώνα μετά, η γαλλίδα δημοσιογράφος Λιμπερτάδ Καζάλ προσπαθεί να διαλευκάνει το μυστήριο του θανάτου του θρυλικού επαναστάτη σε εκείνη τη Μαδρίτη που ύψωσε το ανάστημά της στον φασισμό. Σε αυτή την έρευνα ο αναγνώστης γίνεται μάρτυρας της πρώτης μεγάλης ληστείας τράπεζας στην Ισπανία, ακολουθεί τα μυστικά βήματα του Ντουρούτι και των συντρόφων του Ασκάσο και Χοβέρ στη Λατινική Αμερική, τους συνοδεύει στη γαλλική εξορία για να προετοιμάσουν την εξέγερση και, μετά την καταστολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Καταλονία, πορεύεται μαζί με τη Φάλαγγα Ντουρούτι πηγαίνοντας για τη Σαραγόσα. Είναι μια αναζήτηση που φέρνει εντέλει τη δημοσιογράφο αντιμέτωπη με τα φαντάσματα της δικής της οικογενειακής ιστορίας.
Με οδηγό του την ενδελεχή ιστοριογραφική τεκμηρίωση, ο Φρανθίσκο Άλβαρεθ αναπλάθει αριστοτεχνικά την ατμόσφαιρα της εποχής, αναδεικνύει έξοχα τους πρωταγωνιστές της και ξαναζωντανεύει, κάτω από την όμορφη αυγουστιάτικη βροχή, την εικόνα εκείνης της ελευθεριακής επανάστασης που γεννήθηκε κι έσβησε μαζί με το καλοκαίρι του 1936.

Παραπέμπω στη σελίδα του μέλους της Λέσχης μας Χριστίνας Παπαγγελή, για να δείτε την παρουσίασή της για τον άγνωστο σε μας Ευρωπαίο Τσε Γκεβάρα: 

http://anagnosi.blogspot.com/2026/05/blog-post_20.html?m=1

Επίσης ενδιαφέρον έχει η συνέντευξη που έδωσε ο συγγραφέας όταν ήρθε στην Ελλάδα για την έκδοση του βιβλίου του, το Δεκέμβιο του 2023 στην οποία επικεντρώνεται στο γιατί ο λόγος του ήρωά του Ντουρούτι παραμένει σήμερα ζωντανός και επίκαιρος. 

https://poli-k.net/franthisko-alvareth-o-logos-ntoyro/

Θα τα πούμε λοιπόν στις 28 Ιούνη σε έναν όμορφο κήπο.

 Πολλοί είναι οι λόγοι για να αγαπάμε τις Λέσχες Ανάγνωσης. Τρεις είναι οι πιο σημαντικοί. Μας φρεσκάρουν την όρεξη για διάβασμα,  συζητάμε για τις αναγνωστικές μας εμπειρίες με ανθρώπους που γίνονται σιγά σιγά παρέα μας και τέλος μέσα στις λέσχες και την αναζήτηση βιβλίων που έχουν κάτι καλό να μας πουν ανακαλύπτουμε κρυμμένα διαμαντάκια, βιβλία που μόνοι δύσκολα θα βρίσκαμε. 

Ένα τέτοιο βιβλίο είναι το βιβλίο του Μάη. Επίκαιρο αν και εκδόθηκε έναν αιώνα πριν!

Η συνάντηση θα γίνει στο Παλιό Ρολόι της Δράμας, την Κυριακή 24 Μάη, στις 7.30 το απόγευμα. Σας περιμένουμε και δεν πειράζει αν κάποιοι δεν προλάβετε να διαβάσετε το βιβλίο.

Απόσπασμα από το βιβλίο

Ο καθένας κουβαλά τη δική του μοίρα, κανείς δεν είναι ευτυχισμένος, δεν πρέπει να προκαλούμε τους νεκρούς, υπάρχει μια θέληση που ξεσηκώνεται, που θέλει να ξεπεράσει τα όρια, που θέλει να γίνει η ίδια Θεός, να κυριαρχήσει πάνω στη γη, πάνω στη συμφορά, πάνω στο σώμα και στον τάφο – κι όμως υπαναχωρεί, παραμένει δέσμια του εαυτού της, δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτόν και τον πλακώνει, τον αρπάζει με τα χέρια, τον ρίχνει πίσω, μέχρι που τον πνίγει.
Κοιμάμαι ήδη, έχω μια τέτοια λαχτάρα και δεν ξέρω για τι πράγμα, θέλω να ξυπνήσω, θέλω να δω τη δική μου ζωή ως το τέλος, έχω πέσει μέσα σε ένα ποτάμι και πρέπει να κολυμπήσω μέχρι να με ξεβράσει έξω. Καθόμαστε όλοι μέσα σε αυτό το τρένο. Η ζωή περνά όπως το τοπίο, με λόφους, αγρούς, πόλεις και ανθρώπους, μα εμείς καθόμασταν πάντα στη θέση μας, στη γωνιά μας, και κοιτούσαμε μπροστά, το ίδιο ξύλο πάντα μας πληγώνει την πλάτη, το ίδιο κάθισμα στέκεται πάντα απέναντί μας, ο ίδιος άλλος άνθρωπος, η ίδια άλλη μάσκα κάθεται δίπλα μας και μια φορά μόνο σταματά το τρένο, επιτέλους σηκωνόμαστε, μπορούμε να κατεβούμε, και το ταξίδι τελειώνει.

Δυο λόγια για τον συγγραφέα

O Peter Flamm (Πέτερ Φλαμ), κατά κόσµον Έριχ Μόσε, γεννήθηκε το 1891 στο Βερολίνο και ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του στην Ιατρική άρχισε να δηµοσιεύει επιφυλλίδες και διηγήµατα στις εφηµερίδες του θείου του, Ρούντολφ Μόσε. Με το λογοτεχνικό του ντεµπούτο Εγώ;, ένα ψυχολογικό µυθιστόρηµα που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο S. Fischer το 1926, προκάλεσε µεγάλη αίσθηση.

Τα επόµενα χρόνια, παράλληλα µε την άσκηση της ιατρικής, έγραψε τρία ακόµα µυθιστορήµατα, ώσπου το 1933 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γερµανία και να µεταναστεύσει µε τη σύζυγό του στο Παρίσι και στη συνέχεια, το 1934, στη Νέα Υόρκη. Εκεί εγκαταστάθηκε µόνιµα και δούλεψε ως ψυχίατρος. Ο πιο διάσηµος ασθενής του ήταν ο βραβευµένος µε Νόµπελ λογοτεχνίας Ουίλιαµ Φόκνερ, ενώ προσωπικότητες όπως ο Άλµπερτ Αϊνστάιν και ο Τσάρλι Τσάπλιν επισκέπτονταν το σπίτι του. Πέθανε το 1963 στη Νέα Υόρκη.

 

Επί σκοπώ πλουτισμού, ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ

13 Μαρτίου 2026

 124

ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΙΣΑΒΕΤ
ΠΟΛΙΣ 2026
Σελ. 208, τιμή εκδότη €16.00

Ένα τηλεφώνημα από ένα δημόσιο νοσοκομείο. Ένας άγνωστος νεκρός. Μια διαθήκη. Μια απροσδόκητη κληρονομιά. Κι ένα γράμμα που αποκαλύπτει μια παλιά ιστορία, μια μικρή ιστορία από αυτές που η μεγάλη δεν κατέγραψε, ένα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο, μια ανεπούλωτη πληγή, μια εξέγερση στο άδικο που πήρε το σκοτεινό μονοπάτι της αυτοδικίας. Ένα γαϊτανάκι βίας που εξερευνά τη διττή δύναμη του αισθήματος δικαίου, τη δύναμη που κάνει τον άνθρωπο "άνθρωπο" αλλά και θηρίο.
Σ' αυτά τα θολά νερά βρίσκεται παγιδευμένος ο αφηγητής του βιβλίου, σε μια Ελλάδα 80 χρόνων μετά, ανιστόρητο παιδί της λήθης, αντιμέτωπος με ένα άγνωστο παρελθόν που ξυπνάει για να του αποκαλύψει πως είναι κι ο ίδιος μέρος του, πως είναι ο κληρονόμος αυτού του παρελθόντος, πάντα υπήρξε είτε το γνώριζε είτε όχι, επειδή αυτά που έχουν γίνει δεν παύουν να έχουν γίνει μόνο και μόνο επειδή εμείς δεν τα γνωρίζουμε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτό το βιβλίο αποφάσισε η ομάδα να είναι το βιβλίο του μήνα, γιατί άρεσε πολύ σε όσους το διάβασαν.

Σκέφτομαι πως αυτή η μαύρη περίοδος της Κατοχής είναι μια εποχή που για πολλούς παραμένει εντελώς άγνωστη. Το σχετικά πρόσφατο βιβλίο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη, ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ, είναι ένα βιβλίο που λύνει απορίες και είναι γραμμένο με τη βεβαιότητα της πολύχρονης έρευνας των Αρχείων του Κράτους, οι φωτογραφίες από την εκτέλεση στην Καισαριανή το Μάιο του 1944, επίσης μας θυμίζουν ότι το παρελθόν που δε διαγράφεται είναι πάντα ωφέλιμο για το μέλλον ενός τόπου.

Η συζήτηση του βιβλίου θα γίνει την Κυριακή 26 Απριλίου, στις Κρηνίδες, μετά από μια ξενάγηση σε έναν καταπληκτικό χώρο ανασκαφών, δίπλα στο Ντίγκιλι Τας. Μαζί μας θα είναι ο αρχαιολόγος Μιχάλης Καραβελίδης και επειδή είχα τη χαρά να ξεναγηθώ στο παρελθόν η εμπειρία ξέρω πως θα είναι αξέχαστη.  (Η φωτογραφία είναι από τη φορά που ξεναγήθηκα εκεί και είναι το Ντίγκιλι Τας).

 Φίλες και φίλοι της Λέσχης Ανάγνωσης γεια και χαρά σας. Η συνάντηση του Φεβρουαρίου  έγινε σήμερα και συζητήσαμε  για το Πόλεμος και πόλεμος του Λάζλο Κρασνοχορκάι, ένα παράξενο, σκοτεινό, αλληγορικό βιβλίο  ενός σίγουρα μεγάλου συγγραφέα.

Η επόμενη συνάντησή μας θα γίνει πάλι στο Παλιό Ρολόι, ώσπου να ζεστάνει ο καιρός δεν ...ξεπορτίζουμε από την πόλη. Θα βρεθούμε λοιπόν την Κυριακή 15 Μαρτίου, στις 7 το απόγευμα και θα συζητήσουμε το βιβλίο της Ελένης Στελλάτου "Καιρός των κρυστάλλων".

 Περιγραφή  (https://book-it.gr/kairos-ton-krystallon-stellatoy-eleni.html)

Μια πόλη που παγώνει – και μαζί της η ανθρώπινη ψυχή

Στις αρχές του 20ού αιώνα, μια μικρή παραθαλάσσια πόλη βυθίζεται σε πανικό όταν μια παράδοξη ασθένεια αρχίζει να μετατρέπει τα ανθρώπινα σώματα σε πορσελάνινα, εύθραυστα κελύφη. Ο χρόνος μοιάζει να σταματά, και οι κάτοικοι εγκλωβίζονται ανάμεσα στον φόβο και την ελπίδα.

Ο Εμανουέλ Περόν και το βάρος της απομόνωσης

Ο Εμανουέλ Περόν, μοναχικός ντρογκερίστας και τρίτης γενιάς φαρμακοποιός, ζει απομονωμένος στο εργαστήριό του, μακριά από το φως και τους ανθρώπους. Όταν η επιδημία απειλεί να αφανίσει την πόλη, αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη σιωπή του και να αναμετρηθεί όχι μόνο με την ασθένεια, αλλά και με τα μυστικά του παρελθόντος του. Μέσα από τη δική του αναζήτηση, ξετυλίγεται μια ιστορία για την πίστη, την αλληλεγγύη και τη μεταμορφωτική δύναμη της κατανόησης.

Ανάμεσα στην επιστήμη και τη μεταφυσική

Το Καιρός των Κρυστάλλων κινείται ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το συμβολικό, διερευνώντας τις ανθρώπινες σχέσεις υπό πίεση, τη σύγκρουση της λογικής με το άγνωστο και το πώς οι κοινωνίες αντιδρούν στον φόβο και στην απώλεια. Η Ελένη Στελλάτου υπογράφει ένα λογοτεχνικό έργο που συνδυάζει επιστημονική ατμόσφαιρα, φιλοσοφικό στοχασμό και βαθιά ανθρωπιά.

Κύρια Θέματα του Βιβλίου

• Επιδημία και κοινωνική απομόνωση
• Ηθικά διλήμματα και συλλογική ευθύνη
• Διαφορετικότητα και προκαταλήψεις
• Η σύγκρουση επιστήμης και πίστης
• Η εσωτερική μεταμόρφωση και η δύναμη της αλληλεγγύης

Το βιβλίο ''Καιρός των Κρυστάλλων'' της Ελένης Στελλάτου είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και τη δύναμη της κατανόησης. Με γλώσσα ποιητική και ατμόσφαιρα υποβλητική, το βιβλίο ανατέμνει τη σχέση επιστήμης, πίστης και φόβου, αναδεικνύοντας την ανάγκη για ανθρωπιά μέσα στην κρίση. Ένα έργο που αντανακλά τη συλλογική εμπειρία και μιλά για τη γενναιότητα των ανθρώπων που έγιναν ήρωες χωρίς να το επιδιώξουν.

 Γεια και χαρά σας, φίλοι της ομάδας μας.

Στην αποψινή μας συνάντηση κάναμε είχαμε πολλά και ενδιαφέροντα.

Κόψαμε την βασιλόπιτα της ομάδας (Η Ευρυδίκη φροντίζει σταθερά για την πίτα και το δώρο-βιβλίο και την ευχαριστούμε) και η τυχερή ήταν η Μαρίνα Βέργου. Καλότυχη να είσαι, Μαρίνα!

Συζητήσαμε το υπέροχο βιβλίο του Γιάννη Ατζακά ΘΟΛΟΣ ΒΥΘΟΣ .¨Ολη η τριλογία αξίζει να διαβαστεί και να ξαναδιαβαστεί. ΔΙΠΛΩΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ, ΘΟΛΟΣ ΒΥΘΟΣ, ΦΩΣ ΤΗΣ ΦΟΝΙΑΣ. 

Τέλος επιλέξαμε ένα παράξενο, απαιτητικό βιβλίο, με κριτικές υπερ-θετικές.

Είναι το ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ, του Λάζλο Κρασνοχορτάι, του Ούγγρου συγγραφέα που τιμήθηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2025.

Θα το συζητήσουμε, στο Παλιό Ρολόι της Δράμας, την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου, στις 6.30 το απόγευμα.

http://diavazontas.blogspot.com/2015/05/laszlo-krasznahorkai.html

 Για το Γιάννη Ατζακά ο λόγος. Που θα συζητήσουμε το βιβλίο του ΘΟΛΟΣ ΒΥΘΟΣ την ερχόμενη Κυριακή τελικά, 18 Γενάρη, στο Παλιό Ρολόι της Δράμας, στις 6,30 το απόγευμα.

Διάβασα πρώτα, το πρώτο του βιβλίο ΔΙΠΛΩΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ .Με γοήτευσε η γραφή και η περιγραφή της ζωής του μικρού ορφανού Γιάννη (το βιβλίο είναι και βιογραφικό ) δίπλα στη γιαγιά που το μεγαλώνει με έγνοια, τρυφερότητα και πολλή αγάπη, ώσπου να το δώσει στα σχολειά της Φρειδερίκης για να μάθει μια τέχνη.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας  κάποια αποσπάσματα που με άγγιξαν.

από το βιβλίο Διπλωμένα φτερά του Γιάννη Ατζακά

"Kάθε  φορά  μού  στεριώνει την ψυχή να ξέρω ότι τα παλαιά είναι θεμελιωμένα πάνω σε πιο παλaιά κι αυτά σ’ ακόμη παλαιότερα. Αυτό με κάνει να νιώθω πως μια ρίζα τόσο βαθιά δεν είναι εύκολο να φτάσει κανείς και να την κόψει "(σελίδα 57).

Αυτό που μας σπρώχνει στα περασμένα και τα μακρινά είναι πολύ πιο πολύπλοκο από την αγιάτρευτη νοσταλγία μιας περασμένης εποχής . 

"Άνθρωποι, σχέσεις, καταστάσεις, εδώ και πολύν καιρό, αλλάζουν μ’ έναν τρόπο ακατανόητο από σένα, με έναν ραγδαίο ρυθμό που δεν έχεις τη δύναμη, στην πραγματικότητα ούτε και τη θέληση, να τον παρακολουθήσεις και αποτραβιέσαι όλο και περισσότερο στις πιο απόμακρες άκρες, να γλιτώσεις απ’ αυτή την τερατώδη, την τυραννική  πλημμυρίδα των αυτοκινήτων, των κινητών, των κεραιών, των καλωδίων, των μηνυμάτων για το τίποτε. Και δεν βρίσκεις πουθενά, ούτε σε δάσος ούτε σε ακτή, μια γωνιά ήσυχη και καθαρή ν’ ακουμπήσουν τα μάτια σου".(σελ.16-17)

"Και στα περασμένα, στα πολυκαιρισμένα είναι κάτι ακόμη βαθύτερο που σε σπρώχνει. Μια ακαθόριστη αίσθηση πως κάτι εχθρικό και βάρβαρο  έρχεται προς τα σένα, προς τους περισσότερους ίσως...Το νιώθεις με μια σκοτεινή προαίσθηση πως το μοναδικό  μέλλον που μας περιμένει είναι να ζήσουμε ξανά και ξανά το ξεχασμένο παρελθόν μας. Χωρίς όμως την ασφάλεια που αυτό παρέχει, μόνο και μόνο γιατί είναι πια παρελθόν και ό,τι  κακό ήταν να γίνει έχει πια γίνει και τίποτε χειρότερο δεν πρόκειται να συμβεί...Τα γεγονότα σε ενδιέφεραν αφού είχαν ολοκληρωθεί. Μόνο τότε μπορούσες να συλλάβεις την κρυφή αλληλουχία τους, να αναλύσεις τα βαθύτερα κίνητρα".(σελ.17)

Εξακριβώνεις πρώτα την ακολουθία των γεγονότων και καθορίζεις τα πρόσωπα που με την παρουσία τους ...επηρέασαν την εξέλιξή τους. Καταγράφεις έπειτα τις πράξεις ή τις παραλείψεις των προσώπων, διαπιστώνεις τις συνέπειες που αυτές είχαν, αξιολογείς τελικώς τη σημασία τους. Κι ας το έμαθες καλά με τον καιρό πως τα μόνα που αντέχουν στο χρόνο και στο τέλος δεν χάνονται είναι ένα ελάχιστο χάδι, ένα κρυφό δάκρυ, ένα σβησμένο χαμόγελο, που μένουν για πάντα αμάραντα.(σελ. 17)

"Κι αν καμιά φορά ψηλώσει ο νους σου κι εσένα και πιάσεις να βάλεις στο χαρτί όλες τις αλλόκοτες αυτές σκέψεις σου, αυτό θα το κάνεις όχι τόσο για να καταγράψεις τα ήθη μιας εποχής ούτε για να καταθέσεις άλλη μια μαρτυρία. Ακόμη ούτε τόσο από τη δική σου εσωτερική ανάγκη για έκφραση. Για όλα αυτά μπορεί, μπορεί και για άλλους ανομολόγητους λόγους. Αλλά περισσότερο είναι ένας στερνός αποχαιρετισμός σ’ έναν κόσμο που έφυγε για πάντα και μαζί του έφυγαν κι εκείνοι που τον κράτησαν στις πλάτες τους και τον έφεραν ως τις δικές μας μέρες. Πρέπει να το κάνεις αυτό κάποτε. Για να είναι ...σαν ένας τρυφερός ασπασμός στους ανθρώπους του μόχθου, του αιώνα που πέρασε, σ’ αυτούς που πρόλαβες κι αντάμωσες και στους πιο παλιούς ‘ που άντεξαν αγόγγυστα όλες τις δοκιμασίες και τα δεινά του δύσκολου καιρού τους’ που μια ζωή τα έδιναν όλα στους δικούς τους-και την ψυχή τους την ίδια-και δεν έλαβαν στο χέρι παρά ελάχιστα ψίχουλα". (σελ.17-18)

Διάβασα μετά το Κάτω από τις οπλές και τέλος το βιβλίο του μήνα 

ΘΟΛΟΣ ΒΥΘΟΣ.

Είναι η συνομιλία εκ βαθέων του ηλικιωμένου Γιάννη, στο χωριό που μεγάλωσε, μισό αιώνα μετά, με το μικρό παιδί που από τα οχτώ ως τα δεκατέσσερα, προσπαθούσε να μεγαλώσει πηγαίνοντας σαν δέμα από παιδούπολη σε παιδούπολη.

Η γεύση της πικρής ζωής του μικρού ορφανού και η επίγευσή της από τον ώριμο πια εαυτό του κάνουν έναν αλλόκοτο συνδυασμό που η γραφή του Ατζακά απογειώνει τη σημασία του.

Αντιγράφω εδώ ένα απόσπασμα, από τη σελίδα186.

«Υπήρχαν μόνο τα απαραίτητα και έτσι τα προσωπικά συναισθήματα ήταν εντελώς περιττά. Είχαν μάθει ν’ αγαπούν μόνο την πατρίδα, τη βασίλισσα, την Παναγιά και το Χριστό. Για τους άλλους ανθρώπους, ακόμα και για τους πιο δικούς, δεν έμεινε τίποτε. Μια βαθιά απάθεια, σαν μια σπάνια και άγνωστη νόσος, χωρίς συμπτώματα, χωρίς πόνο αλλά και χωρίς ίαση, πρέπει να είχε προσβάλλει τον ίδιο όπως και τα περισσότερα παιδιά. Το μόνο που μπορούσε τότε να νιώσει ήταν το αίσθημα μιας ατέλειωτης εγκατάλειψης, μιας περηφάνιας άπειρες φορές πληγωμένης»

Κλείνω με την αφιέρωση του συγγραφέα στην αρχή του βιβλίου του:

Στα 

Παιδιά του Εμφυλίου,

Πικρό καρπό 

Από τα στάχυα

Που θέρισε 

Το «δίκοπο δρεπάνι».

 Φίλοι της Λέσχης μας, το 2025 μας χάρισε δέκα συναντήσεις, δέκα συζητήσεις μέσα στην πόλη  της Δράμας ή σε ωραίους χώρους στα όμορφα ορεινά του Νομού μας. Τα βιβλία που διαβάσαμε, τα επιλέξαμε όπως πάντα μέσα από τις προτάσεις των μελών της κάθε συνάντησης. Δεν μας άρεσαν όλα το ίδιο, κάποια με τη δεύτερη ανάγνωση και  τη συζήτηση  αποκάλυψαν πολύ πιο ενδιαφέρουσες πτυχές. 

 

Η ομάδα μας σε λίγο μπαίνει στα 17 της χρόνια , ευχόμαστε να μεγαλώνει με αμείωτο το ενδιαφέρον της για ό,τι καλό γράφεται στη χώρα μας και όπου αλλού  και όχι μόνο ανοίγει το οπτικό μας πεδίο αλλά  καλλιεργεί μέσα μας  ό,τι καλό μπορούμε να γίνουμε.

Καλές γιορτές σε όλους και ας μας φέρει  ο Νέος Χρόνος ΕΙΡΗΝΗ και ΣΥΝΕΣΗ

 Στο μεσοδιάστημα έχουμε κι άλλα βιβλία, που τα παρουσιάζουν φίλοι και γνωστοί , στη Δράμα και στην Αλιστράτη.

Το Σάββατο 13/12, στις  6 το απόγευμα

Η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Δράμας,

το βιβλιοπωλείο Μανιφέστο και οι εκδόσεις Ἀνάλεκτο

έχουν την τιμή να σας προσκαλέσουν στην παρουσίαση του βιβλίου του δικηγόρου και συγγραφέα Μιχάλη Τοπαλίδη, με τίτλο: Αλάτι Χοντρό

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

ο δικηγόρος, επίκουρος καθηγητής Οικονομικού Δικαίου Γρηγόρης Μιχαηλίδης και η φιλόλογος Έλσα Σκλαβάκη

                   -----------------------

Σ τη Βιβλιοθήκη Δράμας,  επίσης , τη Δευτέρα 15-12-2025, στις 7μ.μ.,   η  φιλόλογος  (και μέλος της Λέσχης μας) Δήμητρα Δημητριάδου συνομιλεί με το συγγραφέα που μας παρουσιάζεται με το όνομα The trivialist, για το δεύτερο βιβλίο του ΕΓΩ, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

----------------------------------------------------

Κι ένα ακόμα βιβλίο από το μέλος της Λέσχης μας  Βασίλη Διακοβασίλη 

Η Τοπική Κοινότητα Αλιστράτης και ο Πολιτιστικός & Μορφωτικός Σύλλογος «Άγιος Αθανάσιος» Αλιστράτης

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος του Βασίλη Διακοβασίλη με τίτλο:

«Λευτέρης Θαλασσινός – μια ιστορία δειλίας και μιας ανειλικρίνειας».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2025 και ώρα 6:00 μ.μ. στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων Αλιστράτης.

Το βιβλίο θα παρουσιάσει ο δάσκαλος Στέλιος Παχατουρίδης.

Σας περιμένουμε όλους σε μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στη λογοτεχνία και στον συγγραφέα.

 Φίλες και φίλοι της ομάδας μας, ευχόμαστε ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ με ό,τι μας γλυκαίνει και μας κάνει καλύτερους. Η επόμενη συνάντησή μας και η πρώτη του νέου χρόνου 2026 θα γίνει την Κυριακή, 11 Γενάρη, στο φιλόξενο Παλιό Ρολόι, στις 6,30 το απόγευμα. Το βιβλίο που επικράτησε είναι Ο ΘΟΛΟΣ ΒΥΘΟΣ του Γιάννη Ατζακά.

Ο Γιάννης Ατζακάς γεννήθηκε το 1941 στον Θεολόγο της Θάσου. Αποφοίτησε το 1966 από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μετά το 1975 εργάστηκε στην ιδιωτική και τη δημόσια μέση εκπαίδευση. Τα "Διπλωμένα φτερά" ήταν το πρώτο πεζογράφημα που δημοσίευσε το 2007. Ακολούθησε το μυθιστόρημα "Θολός βυθός", την επόμενη χρονιά, που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2009.

     Το Φεβρουάριο του 2025 πρωτοπροβλήθηκε η ταινία της Ελένης Αλεξανδράκη  ΘΟΛΟΣ ΒΥΘΟΣ, βασισμένη στα αυτοβιογραφικά έργα του συγγραφέα Διπλωμένα φτερά και Θολός Βυθός. 

                        https://www.youtube.com/watch?v=APWgPbzG1M4

-----------------------------------------------------------------------------------

 Γειά και χαρά σας φίλοι μας.

Στη συνάντηση του Νοεμβρίου, συζητήσαμε το βιβλίο του παλαιστίνιου λογοτέχνη  Γιάσαν Καναφάνι, Διηγήματα από τη γη των πικραμένων πορτοκαλιών, ένα βιβλίο που μας άρεσε , μας συγκίνησε και αξίζει δεύτερη ανάγνωση. Για το Δεκέμβριο διαλέξαμε ένα παράξενο βιβλίο. Είναι ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΒΑΡΝΤΕ, της ΚΙΡΑΝ ΜΙΛΓΟΥΝΤ ΧΑΡΓΚΡΕΙΒ.

Είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα  γραμμένο το 2020 από μια νεαρή αγγλίδα συγγραφέα, έχει βραβευτεί , έχει  μεταφραστεί σε 20 γλώσσες, στην Ελλάδα έχει ήδη πέντε εκδόσεις.

Το βιβλίο μας ταξιδεύει στα Χριστούγεννα του 1617, σε ένα  ναυάγιο στη Νορβηγική νήσο Βάρντε , που είναι πραγματικό γεγονός και στο οποίο πνίγηκαν οι άντρες του Βάρντε. Οι γυναίκες μένουν μόνες, αγωνίζονται, επιβιώνουν αλλά ενάμιση χρόνο μετά έχουν να αντιμετωπίσουν τον εκπρόσωπό της εξουσίας που αντιμετωπίζει την ελευθερία τους σαν το απόλυτο κακό.

Η γραφή της Χαργκρέηβ και η ωραία μετάφραση της Μυρτώς Καλοφωλιά με κάνουν να μην θέλω να το αφήσω από τα χέρια μου. 

Θα το συζητήσουμε την Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου, στις 6,30 το απόγευμα, στο Παλιό Ρολόι της Δράμας.